Jaskinia Baradla to ponad 25-kilometrowa grota położona na terenie 2 obszarów chronionych: węgierskiego Parku Narodowego Aggtelek i Parku Narodowego Słowacki Kras. Jaskinię wydrążały podziemne cieki wodne 1,5-2 mln lat temu. Ze względu na wyjątkowe cechy przyrodnicze, w 1985 r. została wpisana na listę UNESCO. Odkryto ją już w XVI wieku, a pierwsze badania przeprowadzono 2 stulecia później. Przed II wojną św. zainstalowano wewnątrz oświetlenie elektryczne. Archeolodzy odnaleźli ślady pobytu ludzi z epoki neolitycznej, m.in. narzędzia, a z epoki brązu i żelaza biżuterię, broń oraz pozostałości pochówków. Turyści mogą zwiedzać jaskinię z 3 miejsc po stronie węgierskiej i 1 ze słowackiej. Trasa turystyczna z Vörös-tó (Czerwone Jezioro) określana jest jako średnia i ma długość 2,3 km. Prowadzi do Jósvafö i częściowo pokrywa się z trasą krótką rozpoczynającą się w tej miejscowości. Zarówno wejście jak i wyjście do jaskini są wykonane sztucznie. Po drodze można oglądnąć największy stalagmit na Węgrzech nazwany Obserwatorium o długości 19 m i wadze 800 ton oraz największą sale w całej Baradli - Sale Olbrzymów (rozmiar: 130x40x27 m).
W lipcu 2019 r. w jaskini odkryto skarb z epoki brązu. W pobliżu potoku, pod chodnikiem, po którym chodzą turyści znajdowało się 59 przedmiotów, m.in. ozdoby i wisiory w kształcie ogona jaskółki, fragmenty pięknie zdobionej ceramiki, a także ludzkie szczątki i kości zwierzęce składane jako rytualna ofiara, co świadczy że jaskinia Baradla mogła być kilka tysięcy lat temu ważnym ośrodkiem kultu.
W cenie biletu wstępu zapewniony jest przejazd z powrotem na parking przy początku trasy. Warunki panujące w jaskini to temperatura 10 st. C i wilgotność 95-100%. Dzięki zawartości radonu w powietrzu, nawet godzinny pobyt na podziemnej trasie ma pozytywny wpływ dla osób cierpiących na choroby układu oddechowego.
VÖRÖS-TÓ - Jaskinia Baradla
4654 1
Opis atrakcji turystycznej
Kraj / Region
Węgry /
Miejscowość
Nazwa atrakcji
Jaskinia Baradla
Aktualne ceny
Kategoria
Photos
Mapa
Recenzje użytkowników
Liczba relacji: 1
Ocena atrakcji
6.0(1)
Already have an account? Log in now
Ocena atrakcji
6.0
To druga wizyta w Jaskini Baradla. Tym razem wybraliśmy dłuższą trasę z wejścia położonego mniej więcej po środku drogi między miejscowościami Aggtelek i Jósvafö o nazwie Czerwone Jezioro (Vöröstó). Wbrew nazwie nie ma tu żadnego jeziora, tzn. pewnie jest, ale gdzieś dalej i nie widać go z parkingu (darmowego).
Wejście w zupełnie innej formie niż w Aggtelek, zamiast naturalnej skały mamy tu pawilon wybudowany w celu obsługi ruchu turystycznego. Jest w nim kasa, sklepik, trochę tablic informacyjnych i zdjęć. Na najniższej kondygnacji znajduje się korytarz poprowadzony do jaskini.
Wędrówka po grocie pełnej stalaktytów i stalagmitów jest fascynująca. Podobnie jak w Aggtelek nie kosztuje to zbyt wiele wysiłku, podłoże jest wybetonowane, przejścia szerokie. Jest jednak znacznie więcej schodów do pokonania, wspinamy się m.in. aby zobaczyć w całości największy węgierski stalagmit. Ogólnie, widoki są niezapomniane, natura stworzyła tu krajobrazy z innego świata. I wszystko można dowolnie uwieczniać na zdjęciach czy filmach, także przyświecać sobie własną latarką (zamontowane oświetlenie jest czasowe). Leśne dziadki spod Kielc (z jaskini Raj) zeszliby na zawał, gdyby zobaczyli jaką turyści mają tu swobodę!!
Porównując z trasą w Aggtelek, ta pierwsza podobała mi się odrobinę bardziej, choć była krótsza. Być może to kwestia tego, że za drugim razem, praktycznie to samo miejsce robi już mniejsze wrażenie. Główna różnica na korzyść Aggtelek to podziemne potoki, które są wypełnione wodą a w Voros-to są one wyschnięte. Nie wiem, czy to kwestia pory roku (w Aggtelek byliśmy na wiosnę), czy jest tak zawsze. Długość trasy de facto różni się nieznacznie. W Vöros-to spore odcinki to sztuczne tunele przy wejściu i wyjściu, a trasa trwa 2 godziny dlatego, że na koniec musimy wrócić autokarem do punktu startowego. Także tutaj możemy poznać wspaniałą akustykę panującą w jaskini. Stojąc z boku w ciemności słuchamy muzyki i oglądamy z góry poszczególne części Sali Olbrzymów, które są punktowo podświetlane. Jest to więc spektakl typu światło - dźwięk, do samej sali się nie schodzi. Na plus Voros-to przemawia większa liczba nacieków o charakterystycznych kształtach, które posiadają swoje nazwy.
Dziwną sprawą jest, że w Aggtelek potrafili przygotować opis po polsku, a w Voros-to już nie - w kasie dostaliśmy kartki po angielsku.
Wejście w zupełnie innej formie niż w Aggtelek, zamiast naturalnej skały mamy tu pawilon wybudowany w celu obsługi ruchu turystycznego. Jest w nim kasa, sklepik, trochę tablic informacyjnych i zdjęć. Na najniższej kondygnacji znajduje się korytarz poprowadzony do jaskini.
Wędrówka po grocie pełnej stalaktytów i stalagmitów jest fascynująca. Podobnie jak w Aggtelek nie kosztuje to zbyt wiele wysiłku, podłoże jest wybetonowane, przejścia szerokie. Jest jednak znacznie więcej schodów do pokonania, wspinamy się m.in. aby zobaczyć w całości największy węgierski stalagmit. Ogólnie, widoki są niezapomniane, natura stworzyła tu krajobrazy z innego świata. I wszystko można dowolnie uwieczniać na zdjęciach czy filmach, także przyświecać sobie własną latarką (zamontowane oświetlenie jest czasowe). Leśne dziadki spod Kielc (z jaskini Raj) zeszliby na zawał, gdyby zobaczyli jaką turyści mają tu swobodę!!
Porównując z trasą w Aggtelek, ta pierwsza podobała mi się odrobinę bardziej, choć była krótsza. Być może to kwestia tego, że za drugim razem, praktycznie to samo miejsce robi już mniejsze wrażenie. Główna różnica na korzyść Aggtelek to podziemne potoki, które są wypełnione wodą a w Voros-to są one wyschnięte. Nie wiem, czy to kwestia pory roku (w Aggtelek byliśmy na wiosnę), czy jest tak zawsze. Długość trasy de facto różni się nieznacznie. W Vöros-to spore odcinki to sztuczne tunele przy wejściu i wyjściu, a trasa trwa 2 godziny dlatego, że na koniec musimy wrócić autokarem do punktu startowego. Także tutaj możemy poznać wspaniałą akustykę panującą w jaskini. Stojąc z boku w ciemności słuchamy muzyki i oglądamy z góry poszczególne części Sali Olbrzymów, które są punktowo podświetlane. Jest to więc spektakl typu światło - dźwięk, do samej sali się nie schodzi. Na plus Voros-to przemawia większa liczba nacieków o charakterystycznych kształtach, które posiadają swoje nazwy.
Dziwną sprawą jest, że w Aggtelek potrafili przygotować opis po polsku, a w Voros-to już nie - w kasie dostaliśmy kartki po angielsku.
Relacja - dodatkowe informacje
Wiek dziecka/i
6 lat
Data pobytu
sierpień 2014